Column
Mijn vriend Rinze
22 februari 2012
Ik ken Rinze, de zoon van mijn vriendin, nu enkele jaren. Een creatieve jongen van twaalf jaar, brugklasser havo/vwo. Via hem gaat er een wereld voor mij open. Het is dan ook al een tijd geleden dat ik zelf in de schoolbanken zat. Een verrassende wereld, want ik ben onder de indruk van de leerstof die brugklassers tegenwoordig voor hun kiezen krijgen. De hoeveelheid stof, intensiteit van de lessen en de zinvolheid verbazen mij in positieve zin. Rinze zit nu op het technasium, een soort bètavariant van het gymnasium, en doet daarin ook al projecten. Zo had hij laatst een project over het bejaardentehuis van de toekomst waarin de leerlingen nieuwe producten voor ouderen moesten bedenken. Deed me gelijk denken aan onze eigen activiteiten op het gebied van robotica voor care & cure.
Dat technasium hoeft niet te betekenen dat Rinze de technische kant zal opgaan want hij is een echte alfa en zit boordevol creativiteit. Daar draait het bij hem echter nog niet om. Ik zie vooral dat waar leraren hem weten te raken met hun vak, hij het leuk gaat vinden. Datzelfde enthousiasme merk ik ook als ik hem help met zijn huiswerk. Dan lukt het mij soms de schoonheid van de meetkunde te laten zien of hoe bijzonder een grafiek kan zijn. Dat geldt evenzeer voor een vak als geschiedenis, een persoonlijke favoriet van mij. Op school zit Rinze nu bij Karel de Grote, ik laat hem zien hoe hij als grondlegger van het feodalisme nu nog zijn invloed heeft. Het kost tijd, maar juist ook de thuisbasis zorgt voor motivatie van leerlingen.
Mijn persoonlijke indrukken mogen positief zijn, de stemming rond het (middelbaar) onderwijs is in ons land op dit moment uitgesproken negatief. Er wordt veel gesomberd over de kwaliteit die achteruit zou gaan. De discussie gaat over 1000 of 1040 lesuren per jaar en de ‘ophokuren’. Leraren willen opkomen voor de kwaliteit van het onderwijs, bepleiten daarom minder leerlingen per klas en minder contacturen per week. In de publieke opinie zijn ze echter vooral die ‘ambtenaren’ met veel te lange vakanties waarvan ze niets willen afstaan.
Ik betreur deze negativiteit want de ervaringen met Rinze geven mij hoop. In dat halve jaar brugklas heb ik hem echt zien groeien. We moeten onze kinderen vormen en daarmee de basis leggen voor onze samenleving van de komende tijd en - kijkend naar mijn eigen werk - voor de toekomst van onze industrie. Dan biedt het verhaal van Rinze juist perspectief, als thuis en school samen een goede basis weten te leggen.
Met terugwerkende kracht laat Rinze mij ook weer zien waarom wij met Demcon zo veel energie steken in onderwijs. Ik prijs mij gelukkig dat onder onze medewerkers enkele echte ‘onderwijzers’ zitten. We groeien onstuimig en proberen daarbij onze eigen ontwerpbenadering en cultuur in ere te houden. Daarom vormen we met onze nieuwkomers klasjes die in de Demcon-ontwerpcultuur worden onderwezen. En buiten de deur investeren we in het hoger onderwijs. Naast de technische universiteiten hebben nu de hogescholen, waaronder het naburige Saxion waarmee we intensieve contacten onderhouden, de mechatronica een volwaardige plaats in hun opleidingenaanbod gegeven. Getuige de studentenaantallen van de eerste lichting zijn er blijkbaar voldoende Rinzes voor te porren.
Laten we stoppen met somberen over ons onderwijs en laten alle partijen vanuit hun eigen verantwoordelijkheid met het gezamenlijke huiswerk aan de slag gaan.
